Η Naomi Watts επιστρέφει μετά από ένα χρόνο απουσίας μετά την δεύτερη εγκυμοσύνη της και πρωταγωνιστεί στην ταινία του Tom Tykwer (Paris, je t'aime, Άρωμα:Η ιστορία ενός δολοφόνου) μαζί με τον Clive Owen. Το θέμα της ταινίας είναι η αυθαιρεσία και οι βρώμικες δουλειές μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο, τις οποίες προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεσκεπάσουν ο αστυνομικός της Interpol (Owen) και μία δικηγόρος(Watts). Το θέμα άκρως επίκαιρο και η περιπέτεια δεδομένη. Οι δύο πρωταγωνιστές θα ταξιδέψουν σε Βερολίνο, Μιλάνο και Κωνσταντινούπολη για να ξετυλίξουν τον ιστό της αμαρτωλής τράπεζας.
Το θέμα της ταινίας είναι αρκετό ώστε να μας υποσχεθεί δράση την οποία όμως δεν βλέπουμε παρά μόνο σε μια σκηνή όπου αρκετές χιλιάδες σφαίρες γαζώνουν ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης στο Βερολίνο. Με θάρρος λέει όλα αυτά που εμείς οι υπόλοιποι υποψιαζόμαστε ότι συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων των κολλοσιαίων εταιρειών, ακόμα και των κυβερνήσεων. Στο παιχνίδι που παίζεται διαρκώς εκεί, οι παίκτες είναι απλά πιόνια-στρατιώτες που ο βασιλιάς για να σωθεί δε διστάζει να τα θυσιάσει πάντα βέβαια στο βωμό του χρήματος και του κέρδους, του μόνου ζητούμενου. Μια τέτοια υπόθεση προσπαθεί αν ξεσκεπάσει και Clive Owen για να ανακαλύψει στο τέλος ότι όλα αυτά ίσως τελικά να είναι μάταια, ότι το παιχνίδι δεν πρόκειται να το κερδίσει ποτέ κανείς άλλος εκτός από τα "μεγάλα κεφάλια".
Το The International θα μπορούσε να είναι πραγματικά καλύτερo, αφού η σύγκριση με παρόμοιες ταινίες (βλέπε Syrianna ή Οι τρεις μέρες του Κόνδορα ακόμα πιο παλιά) είναι αναπόφευκτη. Το θέμα όσο κλισέ κι αν φαντάζει δεν παύει να είναι επίκαιρο, ωστόσο φαίνεται πως ο Tykwer μας πρόσφερε μια κατασκοπευτική ταινία που μάλλον θα ξεχάσουμε σε λίγα χρόνια. Από την αρχή γνωρίζουμε τον "ένοχο" και το έργο των πρωταγωνιστών είναι τουλάχιστον εύκολο, αφού οι μάρτυρες κελαηδάνε στην ανάκριση και ο πράκτορας Σάλιντζερ βρίσκει την λύση σε μικρά μυστήρια που παρουσιάζονται στην έρευνα χωρίς καν να ιδρώσει. Επίσης χαρακτηριστική και επιεικώς ανόητη είναι η σκηνή όπου η Γουίτμαν (Watts) επικοινωνεί με την χήρα ενός μάρτυρα με SMS και τις αναφέρει άνετα, λες και δεν μπορεί να υπάρξει υποκλοπή του μηνύματος, για τι ψάχνει η Interpol και σε τι βοηθούσε ο άνδρας της.
Μια ταινία με πολλά κενά στο σενάριο της (μα τι στο καλό έκανε ο Σάλιντζερ στην Σκότλαντ Γιαρντ και δεν τον συμπαθούν;) και μέτριες ερμηνείες. Τα πλάνα από τις πόλεις που ταξίδεψαν οι πρωταγωνιστές (Βερολίνο, Μιλάνο, Κωνσταντινούπολη) όπως και η σκηνή των πυροβολισμών στο Μουσείο την σώζουν και να την κάνουν μέτρια.